|
Wat is er mis met Bertilla? |
Bertilla zoekt een nieuwe naam: is de reputatie van het verpleeghuis in Drachten zo slecht dat er een andere naam moet komen?’ Deze woorden hoorde ik vorige week op huisbezoek. De persoon in kwestie heeft zelf een tijd in Bertilla gelegen en is negatief over de instelling.
Dezelfde week sprak ik met iemand die wèl heel positief is over zijn verblijf in Bertilla.
In al die vijftig jaren dat Bertilla bestaat zullen beide ervaringen zijn voorgekomen. Ook in het nieuwe gebouw, dat nu verrijst, zullen zonder enige twijfel positieve en
negatieve geluiden van moderne en minder moderne klanten elkaar afwisselen. Geen reden voor een naamsverandering.
Toch adverteert ZuidOostZorg groot in de Leeuwarder Courant en andere bladen met een oproep om een nieuwe naam voor Bertilla. Maar: je gooit een bekende naam toch niet zomaar overboord?
Klinkt ‘Bertilla’ misschien nog te katholiek?
Kloosterzusters en andere roomsen hebben indertijd het verpleeg- en revalidatiehuis opgericht.
Naar verluid hadden de slopers van het oude Bertilla flink werk aan het beneden halen van de kapel. De
rest van de oude bebouwing was rap om. Het alom geprezen gebedshuis niet. Blijkbaar hadden de initiatiefnemers van toen al door, dat de eisen voor behandeling en verzorging steeds zouden gaan veranderen. Vlot iets anders neer kunnen zetten was waarschijnlijk al ingecalculeerd.
De grondleggers werkten vanuit een katholieke inspiratie met een openheid naar alle bewoners van Drachten en omstreken. In dezelfde lijn werd de naam Bertilla gekozen. Geen typisch roomse naam van een heilige, maar een naam van een moedige en hardwerkende religieus. Zuster Bertilla, één van de oversten van de zusters die Bertilla begonnen, ging naar China om daar dienstbaar te zijn voor de mensen. Iemand dus die bekend stond om een ‘nieuwe aanpak’.
Zowaar dus een naam die past bij de zogeheten nieuwe visie van Bertilla met ‘zinvolle zorg met perspectief’. Er hoeft geen nieuwe naam te komen. De naam Bertilla draagt oud en nieuw, over gren-zen gaan en nieuwe visies al in zich mee.
Bovendien wordt dan ook recht gedaan aan de wordingsgeschiedenis van het huis aan de Burge-meester Wuiteweg.
Pastor
B. van der Wal
|
|
‘Nederland moet beter omgaan met statenlozen, personen die door geen enkele staat als onderdaan worden erkend. Onze overheid erkent hen vaak ook niet als zodanig. Daardoor krijgen ze niet de bescherming waar ze volgens internationale verdragen recht op hebben.
Dit staat in een rapport dat VN-vluchtelingenorganisatie UNHCR onlangs presenteerde’.
Dit citaat komt uit ‘De Riepe’ het straat-magazine van Noord-Nederland van februari.
Nederland erkent statenlozen pas als ze officiële documenten kunnen overhandigen. Die papieren hebben ze vaak niet, maar ook als ze wel een verklaring van bijvoorbeeld een ambassade hebben, dan nog neemt de overheid daar vaak geen genoegen mee. Als gevolg hebben deze mensen geen toegang tot sociale voorzieningen of gezondheidszorg. Als je statenloos bent, besta je dus niet!
Het aantal zwerfjongeren in ons land stijgt explosief. Het aantal jongeren in de leeftijd van 18 tot 22 jaar is in twee jaar tijd met 16% gestegen van 6275 naar 7196. Daarnaast maakten in 2010 nog eens bijna 1600 jongeren van 12 tot 18 jaar gebruik van opvang.
Volgens het Armoedesignalement 2011 van het SCP (Sociaal en Cul-tureel Planbureau) telt Nederland zo’n 300.000 werkende armen, mensen die met een of meerdere deeltijdbaantjes nauwelijks het hoofd boven water kunnen houden. Ze vormen inmiddels 60% van het totale aantal armen in ons land, terwijl die groep vijftien jaar geleden nog vrijwel uitsluitend bestond uit uitkerings-gerechtigden, en dan vooral mensen in de bijstand en gepensioneerden.
Zulke berichten lees je bij het begin van de 40-dagentijd. Nieuws van de straat heb ik het genoemd. Wat moet je ermee? Juist nu, nu in de vastentijd onze aandacht met name wordt gevraagd voor allerlei problemen in verre landen. En dat is ook goed, de VOM-groepen (Vrede, Ontwikkeling en Missie) in onze parochies vragen terecht onze aandacht hiervoor. Maar als je bovenstaande berichten leest dan is het misschien handig om onze VOM-werkgroepen op te delen in een buitenlandse en een binnen-landse afdeling. Misschien kunnen we daarbij het Handvest voor compassie gebruiken.
Het Handvest voor Compassie is de Nederlandse vertaling van het ‘Charter for Compassion’ (van Dale: medelijden).
Het CfC werd in november 2009 wereldwijd gelanceerd op initiatief van de Britse schrijfster Karen Armstrong. Amstrong publiceert al vele jaren boeken over de grote wereldreligies en tracht bruggen te slaan tussen de aanhangers van de verschillende levens-beschouwingen. Zij werd in de gelegenheid gesteld om haar
wens om te zetten in een concreet initiatief: dat er een Handvest voor Compassie zou komen gebaseerd op de universele Gulden Regel “Doe een ander niet aan wat je niet wilt dat jou wordt aangedaan”.
In veel opzichten staat compassie ver van onze moderne manier van leven. De harde krachten van kapitalisme, competitie en individualisme winnen het van de zachte krachten, zoals mededogen en solidariteit.
Amstrong betoogt: ‘Compassie voert naar verlichting en is onmis-baar voor het realiseren van een eerlijke economie en een harmonieuze wereldgemeenschap die in vrede leeft met elkaar.’
Mogen we deze gedachte als leidraad nemen voor onze komende 40-dagentijd.
Pastor M. Tiesinga.
|
|
|
Tegenvallende Kerk: meevallende wereld |
Ik vermoed dat veel christenen zich kunnen herkennen in de omschrijving van de Kerk als gemeenschap van gelovigen die God door de heilige Geest samenroept rondom Jezus Christus. In de vroegchristelijke geloofsbelijdenissen wordt de Kerk heilig genoemd. Zij is heilig omdat Christus heilig is. Christus als Hoofd heiligt alle andere ledematen van het lichaam. Zijn Woord en sacramenten zijn heilig. In de zelfbeleving van de Rooms Katholieke Kerk wordt de Kerk zelfs gezien als sacrament van het heil; universeel sacrament en sacrament voor de wereld.
Zondig
Het recente nieuws over het seksueel misbruik van minderjarigen, met name in de jaren 1945 – 1975, binnen de Nederlandse Romana impliceert echter een flinke aantasting van de kerkelijke zelfbeleving. De naam van bisdom, orde of congregatie was veelal belangrijker dan het welzijn van het slachtoffer. Door een cultuur van wegkijken zijn veel slachtoffers decennia lang eenzaam geweest met hun verschrikkelijk geheim. Binnen de heilige Kerk leven zondige gelovigen. Al in het Nieuwe Testament wordt pijnlijk duidelijk dat binnen de christelijke geloofsgemeenschap van alles gebeurt dat het zonlicht niet kan verdragen. Op het christelijk erf groeien graan én onkruid; goed én kwaad. Christenen blijken het verbond dat God in Christus heeft gesloten telkens te verbreken. Dat geldt voor de Kerk als gemeenschap maar ook voor iedere individuele christen. Binnen iedere gelovige blijft de spanning van licht en donker; van willen en doen. Paulus schrijft daar in Romeinen 7 diepzinnige dingen over. De Kerk heeft dan ook steeds opnieuw vernieuwing en zuivering nodig. Het Tweede Vaticaanse Concilie spreekt ook over de noodzaak van die voortdurende zuivering ( “ecclesia semper purificanda”,Lumen Gentium,8). Christenen zijn vaak niet alleen in de wereld maar ook van de wereld.
Wereld
Overigens vinden wij in de heilige Schrift verschillende omschrijvingen van de wereld. Enerzijds negatief als aanduiding van zonde en gebrokenheid maar anderzijds ook neutraal. De wereld is dan aanduiding van de schepping als toneel van Gods verbond. Zoals de Kerk en kerkmensen flink kunnen tegenvallen; zo kan de wereld meevallen. Buiten de grenzen van de Kerk is gelukkig veel licht te vinden. Het ware, goede en schone in de wereld kunnen wij, juist als gelovigen, interpreteren als het werk van Gods Geest. Gods algemene genade laat ook ver buiten de Kerk sporen na. Juist vanuit een trinitaire spiritualiteit kunnen wij aan die realiteit recht doen. Natuurlijk is Jezus Christus voor iedere rechtzinnige christen de Immanuel: God- met- ons. Jezus vormt het onovertrefbare hoogtepunt van Gods openbarend spreken. Wie Hem ziet, ziet de Vader. Christus is de Weg, de Waarheid en het Leven. Zo vormt Jezus Christus hét referentiepunt voor ons spreken over het geheim van God. Maar er is een verschil tussen de uniciteit en de exclusiviteit van Christus. Een theoloog uit de oude Kerk, Irenaeus van Lyon, spreekt over God die twee handen uitstrekt naar de wereld: Christus en de Geest. En de werking van de Geest waaiert breed uit.
Assisi
Eind oktober vorig jaar hield paus Benedictus in de stad van Franciscus, Assisi, een dag van bezinning met vertegenwoordigers van andere kerken en kerkelijke gemeenschappen maar ook met leiders van andere wereldreligies en enkele agnosten. Het was een dag in het teken van dialoog en gebed voor vrede en gerechtigheid in de wereld. Paus Benedictus organiseerde deze dag als eerbetoon aan zijn voorganger paus Johannes Paulus II die 25 jaar eerder een dergelijke bijeenkomst voor de vrede had georganiseerd. In zijn toespraak erkent de paus dat christenen in het verleden hun toevlucht tot geweld genomen hebben. Hij erkent dit vol schaamte want het is een misbruik van het christelijk geloof geweest. God is immers een God van liefde en vrede. Alleen door voortdurende zuivering van binnenuit kan het christelijk geloof een instrument van Gods vrede in de wereld zijn. In diezelfde toespraak spreekt de paus over agnosten, mensen aan wie de gave van het geloof niet is gegeven maar die toch de waarheid en daarmee God zoeken. Deze ongelovigen lijden onder de afwezigheid van God. Maar omdat zij het ware en goede zoeken, zijn zij innerlijk onderweg naar Hem. De paus noemt hen “ pelgrims van de waarheid, pelgrims van de vrede”.
Gods Geest is werkzaam binnen de Kerk, onder alle volgelingen van Jezus Christus. Maar de Geest Gods inspireert ook andersgelovigen en ongelovige zoekers naar de waarheid. Allen zijn geroepen tot voortdurende zuivering en vernieuwing. Als bondgenoten kunnen wij ons inzetten voor het beschermen van de waardigheid van de mens. Samen kunnen streven naar vrede en alle geweld vermijden dat het recht verwoest. Als pelgrims van de waarheid.
Mgr. Dr. Gerard de Korte
|
|
Beste medeparochianen ,
Als dit bericht u bereikt, is het nieuwe jaar al weer een maand 'oud' of liever 'jong'. De tijd staat niet stil en gaat gewoon verder. Het is niet altijd goed om achterom te kijken. Immers wat geweest is, is voorbij. Toch kun je uit het verleden veel leren en – als het wat redelijk goed is gegaan - je ook laten bemoedigen. Als collega`s en ook als parochianen, hebben we het er wel eens over gehad en ons de vraag gesteld; 'Het zal ons benieuwen of de kerstvieringen minder druk bezocht zullen worden als voorheen'. Gezien de minder mooie berichten over het functioneren van de kerk en de zwarte bladzijden die er zijn, zou je dat kunnen verwachten. En hoe zal het met de Actie Kerkbalans gaan? Minder als vorig jaar? En we hebben het zo hard nodig!
Welnu , ik kan alleen maar oordelen over wat ik zelf met de kerstdagen heb meegemaakt. En tot ieders verbazing bleken de vieringen heel goed, zeker niet minder als vorig jaar, bezocht te zijn. In Drachten b.v. waren zowel de familieviering als de nachtmis zeer druk bezocht en zeer sfeervol. Misschien dat de aankondiging van de nieuwe kerststal er debet aan was, feit is in elk geval dat van een vermindering van deelname geen sprake was. Dat geeft “de burger moed”, zeggen we dan. En wat de Actie Kerkbalans betreft… we hopen er het beste van!
In onze geschiedenis en ook vandaag zijn er vaak tijden van crisis geweest. Met alle ellende die dit voor nogal wat mensen met zich meebrengt, blijkt vaak ook dat we er na een crisis soms beter uit te voorschijn komen. Onze geliefde oude bisschop Mgr. Moller heeft het vaak tegen ons gezegd :“Crisis leidt ook tot vernieuwing en verbetering. Er kan een nieuwe en betere tijd aanbreken als je wilt leren van de crisis.” Als bisschop die bewust het Tweede Vaticaans Concilie en het Pastoraal Concilie van Noordwijkerhout” had meegemaakt,wist hij waar hij over sprak! .
Zou dat ook niet voor onze parochies gelden? Je kunt alsmaar met het negatieve bezig zijn. En negatieve zaken zijn er volop, maar je moet er niet in blijven steken! Vol houden,serieus met elkaar in gesprek blijven, elkaar bemoedigen en bijstaan…dat zijn belangrijke zaken in de crisis waarin we ons vandaag bevinden. Bovendien..en vooral ..de Blijde Boodschap die ons in de persoon van Jezus is gegeven, kan ons daarbij helpen om niet bij de pakken neer te zitten, maar met overtuiging, moed en inzet bij onze parochies betrokken te blijven. Dat is toch ook de nieuwjaarswens die we elkaar voor dit nieuwe jaar hebben meegegeven? We wensen het elkaar nogmaals zeer van harte toe!
Hartelijke groeten
Pastoor Jan Alferink
|
|
Een paar keer per jaar komen vertegenwoordigers van onze vier parochies bij elkaar om te overleggen over de samenwerking in het G.O.D.Z. Meestal bestaat het gezelschap uit de vice-voorzitters en penning meesters van de parochie-besturen, vaak aangevuld door een paar secretarissen. Pastor Tiesinga en Van der Wal zijn ook aanwezig. Eind November is het beleidsplan van het bisdom gepresenteerd. Het plan gaat over tal van zaken.
Eén besluit van de bisschop staat bovenaan: het bestuurlijk samen voegen van parochies. Het bisdom bestaat nu uit een netwerk van samenwerkingsverbanden van parochies. Het komt erop neer dat zo’n samenverband verder zal gaan als nieuwe parochie. In ons geval gaat het over het bestuurlijk samenvoegen van de parochies Gorredijk, Oosterwolde, Drachten en Zorgvlied. Er zal dan dus één parochie ontstaan welke bestaat uit vier locaties: de vier huidige parochies.
Het overleg van het G.O.D.Z. zal nu ‘stuurgroep’ gaan heten. Op woensdag 14 december 2011 is er in het samenwerkingsverband gesproken over het genoemde plan. De volgende punten kwamen naar voren. Onze parochies horen zeker niet tot de bejubelers van het samenvoegingsplan. Gelukkig is er in tijd wel ruimte gegeven om de bisdommelijke besluiten uit te voeren.
We zullen alle nadruk leggen op het uitgangspunt: centraal wat moet, decentraal wat kan. De kracht, de inspiratie, de energie in het G.O.D.Z. ligt in de locale geloofsgemeenschappen.
Die kracht moeten we zien te behouden en te versterken.
Doelstelling van de samenvoeging wordt de versterking van de vier locaties.
In het uitgestrekte gebied van het G.O.D.Z. hebben we vier open kerken en geloofsgemeenschappen nodig! We pogen door bestuurlijke samenvoeging de vier kerkgemeenschappen te versterken. De bedoeling is dat het overkoepelende bestuur zich alleen met hoofdlijnen bezig gaat houden.
Uit bovengenoemde punten stelt het samenwerkingsverband twee projectplannen voor.
Plan 1 van 1 januari 2012 t/m 31 december 2013:
Werken aan de versterking van onze vier geloofsgemeenschappen. Iedere parochie kan op haar eigen wijze bezig gaan om zo sterk mogelijk de volgende fase in te gaan.
Plan 2 van 1 januari 2014 t/m eind 2016:
Werken aan de bestuurlijke samenvoeging met begeleiding van het bisdom.I n de komende tijd zullen de voorstellen in de besturen besproken worden.
We houden u op de hoogte.
Namens de stuurgroep
Pastor B. van der Wal
|
|
|
De
actie Kerkbalans; we vragen u om een
toezegging als bijdrage voor onze parochie voor het jaar 2012. De actie heeft
als thema “wat is de Kerk u, jou en mij waard?” We vragen u op de man, vrouw,
meisje, jongen af om over die vraag na te willen denken. Want de kerk is het
waard om je voor in te zetten. Voor iedereen om zijn eigen redenen.
De vraag “wat is de kerk mij waard” kan ook
worden omgekeerd, en luidt dan: ”wat kan ik voor de kerk, lees parochie
betekenen?” Misschien een brutale vraag maar we durven hem tóch te stellen.
Want u kunt veel voor onze kerk doen. Door aanwezig te zijn in de vieringen.
Door u in te zetten als vrijwilliger in het plaatselijke parochiewerk, waarin
iedereen naar beste kunnen welkom is, met handen en hoofd.
En
natuurlijk door uw geldelijke bijdrage aan onze kerk! Zodat onze kerk van
waarde kan blijven, voor ons allemaal, voor onze omgeving, nu en in de
toekomst.
Hieronder kunt u de verklaring kerkelijke bijdrage thuis uitprinten en invullen. Met
een dubbelklik opent u het bestand.
Hartelijk
dank, namens het Parochiebestuur
Andre
Kamsma
verklaring_kerkbijdrage
|
|
Op het moment dat ik dit voorwoord voor de parochiebladen schrijf komen nog steeds talloze economen langs op radio en TV en vertellen hun verhaal over de eurocrisis.
Het doet me denken aan het verhaal van ‘de rijke jongeling bij de poort’ uit het evangelie van Marcus. Deze rijke jongeman volgt de voorschriften precies, hij is geen Ebenhaezer Scrooges uit het bekende verhaal, altijd op TV tijdens kerst. Deze jongeman keert zich tot Jezus en vraagt hem: is dit het nu, is dit mijn leven?
Maar geld leidt toch tot succes, geld maakt gelukkig?
Het is advent, we zijn op weg, waarnaar toe? Wat vieren we eigenlijk met kerst?
Het verlangen naar de onschuld van onze kindertijd? Omdat die onschuld vervangen is door cynisme, angst, eenzaamheid.
Vieren we daarom kerst, omdat we verlangen naar die ervaring, een ervaring van een onverwacht begin, een streven naar een menswaardiger leven? Als wij niet meer kunnen hopen op een andere, betere wereld, als wij negatief denken over onszelf en onze wereld, is onze wereld uiteindelijk ook negatief en hopeloos. Een wereld zonder dromen, zonder idealen. Zonder toekomst!
Het kerstverhaal begint, niet in Rome, niet bij keizer Augustus maar ergens aan de rand van dat machtige rijk, op een veld. Daar wordt de komst gevierd van een ‘buitenstaander.’
Van iemand die anders kijkt naar de werkelijkheid. Zijn komst wordt dan ook gevierd temidden van wat herders met hun dieren.
Een onmogelijker begin is toch niet mogelijk? En toch heeft deze ‘buitenstaander’ bij uitstek, de wereld definitief verandert. Hij ging in zijn tijd dwars tegen de bestaande orde in en droomde van een wereld ‘omgekeerd’?
Een wereld waarin dat lied van Maria het Magnificat werkelijkheid kan worden: machtigen zijn van hun troon gestoten en vernederden verhoogd; hongerlijders zijn vervuld met alle goeds, en rijken zijn ledig heengezonden.
Een nieuw begin is mogelijk daar waar mensen hopen, waar een mens durft te ‘breken’ met zijn huidige toestand, en durft te verlangen naar een paradijselijke plek.
Kijken ook wij met de blik van een buitenstaander, een beetje ‘wereld-vreemd’ zo komen ook wij op nieuwe ideeën. Ideeën die de wereld zouden kunnen veranderen.
I
Ik wens u een goede Adventtijd toe, pastor M. Tiesinga
|
|
|
De Korte haalt angel uit fusieproces |
Het nieuwe bestuursmodel dat bisschop De Korte invoert, is in veel noordelijke parochies gemengd ontvangen. Dat bleek bij de presentatie in Drachten. ,,In Fryslân is het draagvlak echter groot.”
De sfeer in de parochiekerk in Drachten was anders dan een jaar geleden, toen bisschop De Korte het concept-beleidsplan voor het noordelijk bisdom presenteerde. Was er toen nog veel scepsis bij de plannen voor de bestuurlijke vernieuwing van de parochies, nu overheerste het begrip voor de noodzakelijke reorganisatie. Een warm applaus klonk nadat bisschop De Korte het definitieve beleidsplan Kwetsbaar en hoopvol had toegelicht.
Veel waardering werd geuit voor het feit dat De Korte dit jaar uitgebreid zijn oor te luisteren heeft gelegd in de parochies. Met een delegatie van de bisdomorganisatie heeft hij twintig gespreksavonden gehouden met parochianen in alle samenwerkingsverbanden in het bisdom. ,,U hebt echt geluisterd naar wat er gezegd is, en er wat mee gedaan”, aldus een van de zo’n vierhonderd vertegenwoordigers van parochies uit het hele bisdom.
Naast veel lovende reacties klonken enkele bezorgde en kritische reacties. Die gingen met name over angst voor verlies van identiteit en betrokkenheid, zowel financieel als qua kerkgang. Ook vroeg iemand zich af of een lokale geloofsgemeenschap straks het financiële gat van een andere gemeenschap gaat opvullen.
De Korte benadrukte dat de geldstromen ook in de gefuseerde parochies per lokale gemeenschap inzichtelijk blijven, en dat het geld dat parochianen aan de kerk geven ten goede komt aan de eigen gemeenschap. ,,Iedere kerklocatie houdt een eigen begroting en een eigen rekeningnummer.”
Het nieuwe bestuursmodel stuitte bij bijna de helft van de parochies op weerstand, merkte De Korte tijdens zijn ronde dit jaar langs alle samenwerkingsverbanden. In Fryslân was het draagvlak vrij groot, aldus de bisschop.
Sommige parochies pleitten voor een federatie in plaats van fusie. Na lang nadenken en overleg met de bisdomorganisatie heeft De Korte het bestuursmodel toch gehandhaafd, vertelde hij de ongeveer vierhonderd aanwezigen. De bisschop benadrukte dat binnen de centrale parochies zoveel mogelijk ruimte wordt gegeven aan de lokale gemeenschappen. ,,Decentraal wat kán; centraal wat moet. Ik ben geroepen om aanwezige kracht te stimuleren en niet te frustreren.”
Handreiking
De bisschop heeft de parochies die moeite hebben met fusie een handreiking gedaan. ,,De samenwerkingsverbanden die aarzelen, krijgen langer de tijd om de samenwerking van onder op te laten groeien. Ze mogen wachten tot 1 januari 2016 met het fusieproces.”
Dat betekent echter niet dat deze parochies ,,op hun krent kunnen gaan zitten”, aldus De Korte. ,,Inzetten op samenwerking is noodzaak.” 31 december 2017 moeten alle parochies gefuseerd zijn. Bovendien wordt voor alle parochies een sluitende begroting een voorwaarde.
Om de noodzaak tot samenwerking duidelijk te maken, haalde de bisschop opnieuw de cijfers aan uit het Kaski-onderzoek naar de toekomst van het bisdom. Als op de oude voet wordt doorgegaan, zal meer dan twee derde van de parochies in 2020 geen sluitende begroting hebben. Mede door stijging van de onderhoudskosten van de kerkgebouwen.
In de nieuwe parochies moeten pastorale beleidsplannen worden ontwikkeld. Daarin moet duidelijk worden hoe de parochies in de komende tien jaar hun pastorale missie vormgeven op het gebied van vieren, dienen, leren, gemeenschapsopbouw en jongerenwerk. Bisschop De Korte wil bisdombreed werken aan een kerk ,,die middenin de wereld staat, die mensen troost, bemoedigt en uitdaagt”.
Schouders eronder
,,Deze maatregelen waren te verwachten”, reageert Tineke Stiekema (55) uit de parochie van Bedum op de reorganisatie. ,,We zijn in elk geval blij dat er geen parochies worden gesloten. We hebben geen keus: samenwerking is noodzaak.” Ze is blij met de ,,goede ondersteuning” die is aangekondigd vanuit het bisdom. ,,We zetten de schouders eronder.”
In het samenwerkingsverband van Drachten en omgeving waren de parochies tot nog toe niet enthousiast over fusie van de vier parochies (Drachten-Gorredijk-Oosterwolde-Zorgvlied). ,,Dat komt voort uit een gevoel van angst dat de parochies misschien ‘opgeslokt’ worden door Drachten en mensen heel wat kilometers verder moeten naar de kerk”, zegt pastor Bert Van der Wal van het samenwerkingsverband. ,,In feite is dat echter nog helemaal niet aan de orde, want het zijn nog sterke gemeenschappen.”
Chris Hendriks uit Franeker vertelt over de goedlopende samenwerking tussen de parochies Harlingen, Franeker, Dronrijp en St. Annaparochie. Zij vormen het samenwerkingsverband ‘Eén in vieren’. De parochies beseffen de noodzaak van samenwerking, zegt Hendriks. ,,Je moet eerst accepteren dat je een probleem hebt, anders lukt het vinden van een oplossing niet. Wees eerlijk: soms zingen er in een viering meer mensen in het koor dan dat er in de kerk zitten.”
Hendriks denkt dat de fusie van de parochies in ‘Een in vieren’ 1 januari 2013 al een feit kan zijn. ,,We hebben er al een projectgroep voor in het leven geroepen.”
Pastoor Marco Conijn van ‘Eén in vieren’ denkt dat begin 2013 een reële datum is. ,,We moeten ons beleidsplan nog even toetsen aan het beleidsplan van de bisschop, en dan zijn we bij wijze van spreken klaar. Drie wijze mensen uit onze parochies hebben zich al intensief met het samenwerkingsproces beziggehouden.”
Conijn is heel blij met de toezegging van De Korte dat de financiën in de gefuseerde parochies gescheiden blijven. ,,Mensen zijn bereid veel te geven, als het maar in de eigen gemeenschap blijft. Over een aantal jaren is dat misschien niet meer noodzakelijk, wanneer het gevoel van verbondenheid met elkaar groeit. Nu is echter de angst weggehaald.”
Wilfred Manning (23) uit Stadskanaal en Gosse Hoekstra (18) uit Dronrijp hadden wel wat meer concreet over jongeren willen lezen in het beleidsplan. ,,Er staat wel dát het een speerpunt is, maar niet hoe dat precies wordt uitgevoerd”, zegt Gosse Hoekstra. ,,Bij ons (in samenwerkingsverband Een in vieren, HG) word veel voor jongeren gedaan, maar op andere plaatsen binnen het bisdom weten jongeren niet eens waar ze moeten aankloppen als ze iets willen organiseren.”
Wilfred Manning: ,,Uiteindelijk zijn we wel de toekomst. Wij willen over vijftig jaar ook naar de kerk, dus móét er nu gefuseerd worden, hoe vervelend dat ook is.” Jongeren zouden wat hem betreft in de parochies meer moeten worden aangesproken op hun capaciteiten. ,,De kerk kan alleen bestaan als ze jongeren echt de ruimte geeft.”
Dat vindt ook Erik Meijer (45) uit Emmer-Compascuum in Drenthe. ,,Jongeren zijn best bereid vrijwilligerswerk te doen. Ze zijn alleen vaak niet zichtbaar, omdat je ze op zondag meestal niet ziet. We zijn in de kerk meer bezig met de mensen die er wél zijn, in plaats met hen die er niet zijn. Hoe kunnen we jongeren weer betrekken bij onze kerk? We hebben daarvoor als parochies praktische handvatten nodig, programma’s en mensen. Het zou mij wat waard zijn als het bisdom daar echt in investeert.”
Overhoop
Voor het proces van samenvoeging is een speciale website gelanceerd: www.overhoop.net. Ook kregen alle vertegenwoordigers van de parochies de handleiding Overhoop mee, die het bisdom voor het proces van samenvoeging heeft ontwikkeld.
Maximaal twee jaar per samenwerkingsverband zal een projectteam – bestaande uit bisdommedewerkers en externe deskundigen – de samenvoeging van parochies begeleiden en coördineren.
Bron: Friesch Dagblad
|
|
|